Tag Archives: stadseinder

artikel – de muziekinstrumenten van dianne verdonk

Een uitvergroting van wat je met een knopje kunt doen
DE MUZIEKINSTRUMENTEN VAN DIANNE VERDONK

door Marjolein Sponselee (Rood Noot)

dianne - bellyhorn mrt 2016Stel dat je een klassieke muziekachtergrond hebt met cello en contrabas, maar ook van elektronische muziek houdt, hoe breng je dat dan bij elkaar? Dianne Verdonk combineerde beide elementen in een eigen instrument en is daarmee op 20 maart te gast op Rood Noot bij Stadseinder.

Dianne Verdonk (1988) rondde in 2015 haar master Muziektechnologie aan de HKU af en is dit seizoen musicus in residence bij Gaudeamus. Uit onvrede met de expressieve mogelijkheden van bestaande elektronische instrumenten ontwierp ze La Diantenne, een instrument waarin ze haar klassieke achtergrond samenvoegt met de liefde voor elektronische muziek. Expressie zoekt ze vooral in de manier van het bespelen van een instrument. “Het fysieke aspect is voor mij belangrijk, dat je meer kunt doen dan maar één vinger bewegen. Ik wilde geluid en beweging weer aan elkaar koppelen, zodat het bespelen van een instrument intuïtiever wordt.”

De eerste versie van La Diantenne was een smal langwerpig snaarinstrument. “Het leek op een grote fader, een uitvergroting van wat je met een knopje kunt doen.” De tweede is groter en biedt meer mogelijkheden en nuances. Het is een heel persoonlijk instrument, afgestemd op haar manier van spelen. “Fysiek is het verwant aan de manier waarop ik contrabas speel, daarbij gebruik je je hele lichaam. Ik hou van grote bewegingen. De wijze waarop ik de toonhoogte bedien is vergelijkbaar met de snaar op een cello: een doorlopende toonhoogte in een lange strip, zonder fretfuncties.”

La Diantenne heeft ook wel wat weg van de Theremin en de Ondes-Martenot, twee vroege elektronische instrumenten die eveneens door de muzikanten zelf werden uitgevonden. De Theremin – in 1919 ontwikkeld door Leon Theremin – werkt met twee antennes, het geluid varieert door de afstand tussen je hand en de antennes te veranderen. De Ondes-Martenot is eigenlijk een vroege synthesizer, rond 1928 ontworpen door Maurice Martenot, een cellist met interesse voor radiotechniek. Net als het instrument zelf is de muziek die Dianne maakt niet te vergelijken met een enkel ander genre. Het is geïnspireerd door vele genres, één etiket noemen zou die veelheid aan invloeden tekort doen.

Begin maart stond Dianne met La Diantenne in de finale van de Guthman Musical Instrument Competition in Georgia, een internationaal muziekconcours waar muzikanten door henzelf ontwikkelde instrumenten presenteren. Ze won niet, maar kreeg veel lovende reacties en er was zelfs een componist die graag muziek voor La Diantenne zou willen schrijven.

Intussen werkt Dianne al aan een volgend project: Bellyhorn, Pulseyarn, waarbij ze een reeks nieuwe instrumenten ontwikkelt. Ook nu worden verschillende disciplines en technieken gecombineerd. Ze werkt samen met Daniëlle van Lunteren (materiaalontwerper), Toon Welling (productontwerper), David Menting (interaction designer) en Quinten Swagerman (animator/mediakunstenaar) De Bellyhorn werd op 10 maart gepresenteerd, het is een groot liggend object met een buik, een hals en een trechter. Als je in de trechter zingt verandert de basistoon van het instrument. De samenwerking met andere disciplines bevalt haar goed, “Alle partners zijn goed in hun vak, samen kunnen we dingen doen die ik alleen niet kan.” Ook bij Rood Noot opent de mix van disciplines nieuwe perspectieven.